~*Yet another Oumsker's blog*~

 

 

 

 

 

ในที่สุดก็ตัดสินใจไปเรียนต่อจนได้...

ตอนนี้ เหลือเวลาอีกน้อยนิดสำหรับเตียมตัว เตรียมเอกสาร...แต่เตรียมใจยังไม่ค่อยได้เลย...ทำไม

เราก็ว่าเราไม่ได้โง่ดักดานนี่นา คนอื่นเค้าไปเรียนกันโครมๆ ไม่เห็นมีปัญหาเหมือนเราเลย ทำอะไรก็ติดขัดไปทุกอย่าง

 

นู่นก็ไม่เคยทำ นี่ก็ไม่รู้จัก นั่นก็ไม่รู้ทำกันยังไง...

จริงๆ อยากเขียน entry ยาวกว่านี้ แต่ไม่อยากแล้ว

สิ่งที่อยากให้ entry นี่เป็นคือ... ตัว reminder ของเราว่าช่วงนี้ของชีวิตเราเหนื่อยใจมาก (24-25)

ทุกอย่างยากหมดสำหรับเรา...

 

 

ชีวิตคนเรามันไม่เคยหยุดนิ่งเลย แม้กระทั่งเวลาที่เราไมได้ทำอะไร มันก็ยังไม่หยุด...คิดอย่างนี้แล้วก็น่ากลัวเหมือนกันนะ

ก็จริงมั้ยล่ะ ทุกอย่างที่เราทำ หรือไม่ทำเนี่ยะ มันมีผลต่อชีวิตหมดเลยนี่นา ไม่ว่ามากหรือน้อย ส่งผลเร็วหรือไม่ก็ตาม ทำให้เราต้องมานั่งคิดว่า ณเวลานี้ของชีวิตเราควรจะต้องทำอะไรอยู่

แต่ไอ้ครั้นจะให้มานั่งคิดตลอดเวลาก็ไม่ได้ คนเราสร้างกฎเกณฑ์ต่างๆ ขึ้นมา พอหลายคนเห็นด้วยก็ทำตามๆ กันมา จนบางครั้งคนที่ไม่ได้คิด หรือไม่เห็นด้วยซะทีเดียวจะทำอย่างอื่นบ้างก็เห็นว่านอกคอกไปซะนี่

ลองคิดดูสิมันจะรู้สึกดีแค่ไหนที่ได้ทำตามใจตัวเองโดยที่ไม่ต้องแคร์คนอื่น เราว่านะ...สำหรับเราทางเดียวที่เราจะทำแบบนั้นได้ คือต้องมีอีกหนึ่งคนที่พร้อมจะไปกับเราด้วย คนคนนี้จะต้องรู้ว่าตัวเองต้องการอะไร และไม่แคร์คนอื่นๆ ตราบใดที่มั่นใจว่าได้เลือกทางเดินที่ดีแล้วโดยที่ไม่ได้มีผลร้ายต่อใคร แต่ว่า...คนคนนั้นต้องเสียสละมากมาย...เราไม่แน่ใจว่ามันยุติธรรมกับเค้าหรือเปล่า

 

นี่พูดถึงรวมๆ นะ  ไม่ได้ตั้งใจพูดถึงเรื่องใดเรื่องหนึ่ง (ไม่ได้กินปูนร้อนท้องด้วย!)

 

ในชีวิตมีหลายอย่างที่เราต้องตัดสินใจ เราไม่เคยกลัวการตัดสินใจเลย แต่เรากลัวที่จะต้องอยู่กับผลลัพธ์จากการตัดสินใจคนเดียว  จริงๆ แล้ว เราก็แค่กลัวว่าเราจะเหงามากกว่ามั้ง

ถึงแม้เราจะเจอใครมากมาย แม้ว่าเค้าเคยบอกเราว่าจะอยู่เป็นกำลังใจให้เรา แต่ว่าต่างคนก็ต่างมีปัญหาของตัวเอง ใครจะอยู่กับเราทุกครั้งที่เราต้องการได้

แต่ว่า การเป็นคนเข้มแข็งและอยู่ด้วยตนเองได้มันก็อยากเหลือเกิน รู้ทั้งรู้ว่ามันเป็นทางออกเดียว แต่ทำไมไม่อยากเป็นเลย

 

เหงาจัง

ก็อายุ 24แล้ว... อ้วนและเครียดและจน ไม่มีไรดีเลยมั้งเนี่ยะ

 

ก็ไม่หรอกนะ..ชอบตัวเองที่เห็นอะไรมากขึ้น รู้จักชีวิตลึกขึ้น ชอบที่มองย้อนหลังไปแล้วจำได้ว่าตัวเองผ่านอะไรมาเยอะกว่าเดิม ชอบที่จำได้ว่าเราผ่านเรื่องร้ายๆมาได้

 

เพราะเมื่อก่อน (จริงๆตอนนี้ก็ยังคิดอยู่) เราอิจฉาคนอื่นที่เค้ารู้มากกว่า เรามันไม่ประสีประสาอะไรเลย เหมือนมีชีวิตอยู่ไปวันๆ รู้สึกว่ามันขาดทุน

แต่ช่างมันเหอะ จริงๆ แล้วก็แค่อยากมีความสุขเท่านั้นเอง อยากเรียนรู้ชีวิตเยอะๆ อยากอยู่กับคนที่รัก

 

เมื่อวานก็ไปบ้าน Bug มา...ซื้อ pizza ไปกินกัน มี เรา Bug Winnie เอก และอาฟง ก็กินไปคุยไปไม่มีสาระแต่ก็รู้สึกดีที่ได้ relax กับเพื่อนๆที่ไม่ค่อยมีเวลาให้ตั้งแต่ทำงาน

หลายครั้งก็เหงาเพราะรู้สึกว่านี่เราอยู่ในชีวิตเราคนเดียวเหรอนี่ ทำไมไม่มีคนอื่นเลยล่ะ นั่นคือเหตุผลว่าทำไมเราจึงมอบของขวัญชิ้นนั้นให้ Bug

ของนั่นมันไม่มีราคามากมายเลย เป็นของรกบ้านด้วยซ้ำ แต่เราอยากให้มันเป็นตัวแทน ความรัก ความห่วงใย ความคิดถึง และอื่นๆ เวลาที่เราไม่ได้อยู่กะมัน

 

ในชีวิตเรา เราไม่มีของอย่างนั้นเลย..เราอยากได้

 

เราขอบคุณทุกคนที่รัก เข้าใจ และเป็นห่วงเราทุกคน เราคิดถึงนะ แต่ไม่รู้จทำยังไงกับความรู้สึกนั้น...

 

Bug แต่งเพลงให้เพื่อนๆ...สำหรับเรามันเป็นเพลงที่เข้าถึงมากๆ โชคดีที่มันเล่นเปียโนเก่งและร้องเพลงเพราะ... อิจฉาอีกแร๊ะ

 

อยากพูดอีกหลายอย่าง..แต่พูดไม่ได้...

 

*ยิ้ม*

ประหลาดเน๊อะ...

ตั้งชื่อ entry อย่างนี้แล้วยังจะเขียนต่ออีก

 

รู้สึกว่าไม่ได้เขียนมานาน...มันเหงาๆเมื่อก่อนเราคุยกับตัวเองบ่อย ผ่านไดอารี่นี่แหละ(แต่ไม่ใช่อันนี้--อันนั้นเป็นความลับ) มีไดประมาณ 4อันไดมั้ง มีแต่คนด่าว่าประหลาด แฮะๆๆๆๆก็แต่ละอันมันไม่เหมือนกันนิ เขียนคนละ feel กัน

 

ช่วงนี้เซ็งๆ มีหลายอย่างในชีวิตที่ต้องคิด...ทั้งๆที่มันไม่น่าคิดสักกะเรื่องเดียวเลย งี้แหละความขมขื่นของการเกิดเป็นมนุษย์ เมื่อมีความสุขได้เยอะก็ต้องทุกข์ได้เยอะด้วย เป็นหมาเป็นแมวมันคงไม่ได้ทุกข์มากเท่าเรา วันๆคงคิดแต่ว่า "เอ๊ะ ทำยังไงถึงจะเกาขี้เรื้อนตรงหลังคอได้ มันคันเหลือเกิน" อะไรอย่างนี้ แหมอยากจะบอกให้มันเข้าใจจริงๆ ว่านั่นน่ะมันเรื่องจิ๊บจ๊อย

 

ช่วงนี้เอกกำลังดูรถอยู่ แดดดี๊จะซื้อรถให้...จะได้เป็นสารถีให้ทุกคน ช่วงหลังๆนี้เรามีความรู้สึกว่าเค้าพยายามเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวที่ได้รับความยอมรับ และความรัก เป็นจุดศูนย์กลางของทุกคน...ฟังดูดีนะ แต่ทำไมเราคิดมากก็ไม่รู้ อย่าให้พูดเลย ฟังตัวเองพูดแล้วอาจจะฟุ้งซ่านไปกันใหญ่

 

แต่เราก็รู้จักราณีกับภพมากขึ้นนะ มีความรู้สึกว่าเอกเปิดเผยเรื่องเรากับน้องเค้าพอสมควร เป็นอะไรที่เราดีใจมากๆ คนอื่นคงไม่เข้าใจความรู้สึก...เอาเป็นว่าดีแล้วกัน เฮ้อ...ดีใจ

 

เรื่องงาน..วันนี้เพิ่งเจอศึกหนักมา...มันเป็นเรื่องไม่เป็นเรื่องของคนที่ใช้อารมณ์ในการทำงานมากๆ วันนี้เราเลยปล่อยไปกับเค้ามั่งก็เลยเป็นเรื่อง

อยากเล่าต่อนะเนี่ยะ..แต่กลัวคนอื่นมาเห็นเข้าน่ะสิ ไม่ยากให้มันเละไปมากกว่านี้ ทุกวันนี้เราก็ยังต้องทำงานกับเค้าอยู่ ไม่อยากมานั่งหงุดหงิดทุกวันกับคนที่ไม่มีความคิด ไม่รู้จักโต

 

แต่เค้าคงหงุดหงิดมากเพราะปกติเราไม่เคยโต้ตอบอย่างวันนี้เลย...ช่วยไม่ได้ ทนมานานแล้ว

 

เรานี่ก็ร้ายนะ

อืม...

ก่อนอื่นเราขอออกตัวว่าเราไม่เชิงว่าใช่แฟนคลับของวงที่เรากำลังจะเล่าถึงนี้...สักเท่าไหร่

 

และก่อนที่เราจะพูดอะไรไปมากกว่านี้...ขอมอบโหลดาวโชคดีที่เราทำเองนี้ให้แก่ Kyu - Super Junior K.R.Y

 

 

เฮ้อ... คนเรา เป็นนักร้อง ดารา คนดังก็ไม่ใช่ว่าจะมีแต่คนรักคนชอบ แม้ในยามเป็นยามตายขนาดนี้ก็ยังมีคนสะใจอยู่ ทำให้เราหดหู่มากๆ

เรื่องของเรื่องก็คือ นักร้องเกาหลีวง Super Junior นี่แหละเค้านั่งรถกันไปไหนสักที่นึงแล้วเกิดอุบัติเหตุ 3-4 คนบาดเจ็บ แต่มีคนนึงที่โคม่า คนนั้นคือ Kyu นี่แหละ

 

เราก็ไม่ได้เคยนึกเคยฝันว่าเราต้องมานั่งเป็นห่วงอะไรมันขนาดนี้ แปลกใจตัวเองเหมือนกัน เล่าให้เอกกับอาฟงฟังเค้าก็ว่าเราบ้า แต่ว่าเราไม่ได้เป็นแบบนี้เพราะว่าเราเป็น groupie นะ ก็เมื่อประมาณ 2 วันก่อน โอปอก็เล่าให้ฟังตอนเกิดเรื่อง เราก็ยังแค่คิดว่า โอยน่าสงสารจัง ซวยอ่ะเจ็บตัวกันหนักเลย แต่ว่า Kyu เป็นคนเดียวที่กระเด็นออกนอกรถ จนกระดูกเท้าหัก สะโพกหัก ซี่โครงหัก ไปทิ่มปอดเลือดไหลไม่หยุดจนกระทั่งจนบัดนี้ยังหายใจเองแทบไม่ได้ หน้าตาก็โดนบาด โดนถลอกหมด เอางี้ดีกว่า ถึงเราไม่รู้จักคนนี้เลยเราก็ยังคงสงสารเค้าเกือบเท่าที่เป็นอยู่นี่แหละ แต่ว่าเราดันรู้จักและเค้าเป็น 1 ใน 13 คนที่เราชื่นชมด้วย (ปกติเรียกไอ้ก้อน เพราะเวลาร้องเพลงเสียงมันเป็นก้อนๆ) มันเลยเกิดความรู้สึกผูกพันซะอย่างนั้น เพราะอาทิตย์ที่ผ่านมาเราก็เพิ่งจะ print เนื้อเพลงเค้ามาหัดร้องอยู่ เพลง Han Sarammaneul (The One I Love) เป็นเพลงที่เพราะมาก ไปหากันมาฟังได้

 

ไม่รู้สิ...พอเราคิดต่อไปว่า ถึงแม้เค้าหายแต่ก็คงไม่เหมือนปกติ คุณหมอบอกว่าต้องทำศัลยกรรมทรวงอกด้วยซ้ำ มันคงเละมาก ไม่รู้เค้าจะกลับมาร้องเพลงได้เต็มความสามารถเค้าได้อีกรึเปล่า คิดแล้วก็เศร้ามากเลย เสียดายคนที่ร้องเพลงเก่งอย่างนั้น เค้าเองก็ต้องเสียใจกว่าหลายเท่า คิดแล้วอยากร้องไห้ (แต่กลัวจะเว่อร์ไปกว่านี้ เดี๋ยวโดนด่า)

 

โอปอบอกว่าให้เปิดเพลง Miracle ที่เค้าร้องไว้ เราเปิดแล้ว  แต่มันหดหู่กว่าเดิมมากๆ ทั้งๆที่เป็นเพลงสนุกสนานเหมือนว่ามาเจอเธอแล้วชีวิตก็ไม่เหมือนเดิม เหมือนมีความอัศจรรย์เข้ามาอะไรงี้ แต่ท่อนที่มันร้องว่า...Life couldn't get better...บวกกับคำว่า Miracle เนี่ยะ ในยามแบบนี้มันเหมือนแช่งมากกว่าภาวนาให้หายดีเป็นปกตินะ เลยไม่ฟังแล้ว จิตใจก็พานคิดไปว่ารีบไปซื้อ CD มันมาฟังก่อนดีกว่า ไหนๆเราก็ชอบด้วยแล้ว... ไม่ได้แช่งนะ Kyu

 

ยังไงก้ขอให้หายดี กลับมาร้องเพลงเพราะเหมือนเดิมด้วยเถิด...สาธุ

 

เกลียดพวก hate fans ทำไมมันไม่ไปหาเรื่องดีๆ ทำบ้างวันๆ มานั่งด่านั่งวางยาพิษนักร้องอยู่ได้ (เมื่อคราวที่แล้วมีคนวางยา Yunho คนที่เรารักมากจาก Dong Bang Shin Ki เรานะโมโหมากมาย) นี่เราฟังดูเหมือนบ้านักร้อง แต่เราว่าเราไม่นะ มีความสุขที่ได้รู้ความเป็นไปของเค้า ได้เห็นเค้าแจกความสุขให้คนอื่น เห็นความสามารถที่เราอยากมี เราว่าเราแค่ชื่นชมนะ แต่มันมีบทบาทในความรู้สึกในชีวิตเรามากหน่อยเอง...แฮะๆๆๆ